Sınıfın ötesinde: gençlere yol göstermek
Zeynep, sosyal bilimler alanında doktorasını tamamladıktan sonra bir vakıf üniversitesinde öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı. Akademik yayınları vardı; fakat kampüs koridorlarında öğrencilerin yalnızlığını görünce “bilgi aktarmak yetmiyor” diye düşündü. Tanıdığı bir hocanın Genç Safa gönüllü çağrısı, ona sahayı hatırlattı. İlk toplantıda gençlerin gözündeki soru işaretleri, Zeynep’in yıllar önceki kendisine benziyordu.
Doktora yıllarında Zeynep de uzun gecelerde yalnız çalışmış, “sorularımı kimseye soramıyorum” demişti. Bu yüzden öğrencilerinin sessizliğini kişisel algılamıyordu; sistemsel bir yalnızlık olarak görüyordu. Genç Safa’ya katılırken “akademisyen olarak ne katkı verebilirim?” diye sordu; koordinatör “alan açmak da katkıdır” dedi. Zeynep ilk etkinlikte moderatörlük yaptı; konuşmayı yönlendirmek değil, herkesin söz almasını sağlamak önceliğiydi. Salon çıkışında bir öğrenci “hocam, ilk kez ders dışında da görünür oldunuz” dedi.
Okuma halkaları ve müzakere
Genç Safa’nın üniversite koordinatörlüğünde Zeynep, okuma ve müzakere halkaları düzenledi. Her hafta seçilen metin, güncel toplumsal meselelerle ilişkilendiriliyordu: adalet, gönüllülük, teknoloji etiği. Zeynep moderatörlük yaparken cevap vermiyor, soru soruyordu. Bir öğrenci “hocam, siz de bizim yaşadığınızı yaşıyor musunuz?” diye sorduğunda Zeynep, kendi üniversite yıllarındaki kaygılarını paylaştı; sınıftaki hava değişti. Akademik mesafe azaldı; güven arttı. Halkalar kayıt altına alınmadı; güvenli alan kuralı herkes tarafından korundu.
İkinci yılında “gençlik ve sorumluluk” temalı panel serisini üniversite ile ortak kurguladı. Panelist olarak mezun gençleri davet etti; kariyer basamaklarından önce karakter yolculuklarını anlatmalarını istedi. Salon doluydu; canlı yayınlara yüzlerce genç katıldı. Zeynep, akademik unvanın topluluk içindeki rolünü yeniden tanımladı: “bilgi üreten” kadar “alan açan” olmak.
Panel serisinin ardından üniversite yönetimi Zeynep’ten “gençlik çalışmaları” seçmeli dersi açmasını istedi. Ders müfredatına Genç Safa saha örneklerini, gönüllü günlüklerini ve etik ikilem senaryolarını ekledi. Öğrencilerden haftalık saha gözlemi istedi; bazıları ilk kez mahalle derneğine gitti. Zeynep, not verirken yalnızca akademik yazımı değil, empati ve gözlem derinliğini de ölçtü. Mezun olan öğrencilerden biri gönüllü koordinatör oldu; Zeynep onu yetiştirirken “öğretmen–öğrenci” ilişkisinin ötesinde yol arkadaşlığı kurdu.
Saha gönüllülüğü
Yazın Genç Safa’nın kırsal eğitim programında gönüllü eğitmen olarak yer aldı. Köy okulunda bir hafta boyunca okuma-yazma atölyesi, hikâye anlatımı ve basit araştırma yöntemi dersleri verdi. Koşullar zordu; ancak öğrencilerin defterlerine yazdığı cümleler Zeynep’e her şeyi anlattı. Bir kız öğrenci “ilk kez sesim önemliymiş gibi hissettim” dediğinde Zeynep, motivasyonunun kaynağını bir kez daha gördü. Dönüş yolunda otobüste notlarını düzenlerken “akademi ile saha arasında köprü kurmalıyım” diye yazdı; bu not, sonraki dönem müfredatının temeli oldu.
Akademi ile saha arasında köprü
Üniversitede açtığı “Gençlik Çalışmalarına Giriş” seçmeli dersine Genç Safa saha örneklerini dahil etti. Öğrencilerden saha gözlemi raporu istedi; raporlar duvarlara asıldı. Mezun olanlar arasında gönüllü koordinatör yetişti; Zeynep onları yetiştirmeye devam ediyor. “Gençlerle çalışmak en büyük motivasyonum” sözü, ofis saatlerinden çok sahada söyleniyor. Her dönem sonunda öğrencilerle birlikte yaptıklarını değerlendiriyor; bu ritüel dersin en sevilen bölümü.
Bugün Zeynep, hem ders veriyor hem Genç Safa’nın üniversite danışma kurulunda. Akademik üretkenliğini gençlik emeğiyle birleştirmenin mümkün olduğunu gösteriyor. Onun hikayesi, bilginin yalnızca kitapta değil, gençlerin hayatında anlam kazandığında değerli olduğunu hatırlatıyor.
Zeynep için motivasyon, yayın sayısından çok gençlerin gözündeki değişim. Bir mezun öğrenci ona mektup yazdı: “Siz sınıfta değil, hayatta öğrettiniz.” Zeynep bu mektubu çalışma masasının yanına koydu. Gençlerle çalışmak onun için hobi değil; akademik kimliğinin tamamlayıcısı. Köy okulundan üniversite koridoruna uzanan yol, ona her yaşta öğrenmenin ve yol göstermenin mümkün olduğunu gösteriyor.